EX.01 – นิทรรศการแห่งความเดียวดาย

 

นิทรรศการแห่งความเดียวดาย เป็นความร่วมมือระหว่างนักออกแบบของเมืองไทยสองท่าน คนนึงพูดออกมาเป็นตัวหนังสือ ส่วนอีกคนนึงเล่าเรื่องราวและอธิบายมุมองของเขาด้วยภาพถ่าย

นิชา เรียนจบคณะมัณฑนศิลป์ ในสาขาออกแบบตกแต่งภายใน และร่ำเรียนต่อที่มหาลัยเดิมในสาขาแฟชั่นดีไซน์ที่ตัวเองสนใจ บทความของเธอ ต้องการให้คนอ่านได้มีความรู้สึกมีส่วนร่วมไปกับความเดียวดายในแบบของคนเมือง เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเวลาคนเราเกิดอาการเหงาอาจจะมีพฤติกรรมประหลาดๆที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างที่เธอเขียนเอาไว้ก็ได้  

อศิ เริ่มถ่ายรูปเมื่อไรไม่มีใครรู้ หากแต่ละรูปที่ผ่านออกมาจากกล้องของอศิมีแง่มุมที่น่าสนใจเสมอ ทั้งในเรื่องขององค์ประกอบและการเล่าเรื่องราว ในหัวข้อที่เกี่ยวกับความเดียวดายครั้งนี้ภาพถ่ายหลายๆชุดแสดงถึงความเหงาที่อยุ่ในส่วนลึกภายในจิตใจของมนุษย์ ไม่สวยงาม จับต้องไม่ได้ แต่สามารถรุ้สึกได้ อศิจบการศึกษาจาก คณะมัณฑนศิลป์ สาขาออกแบบตกแต่งภายในมหาวิทยาลัยศิลปากร ตอนนี้อศิทำงานอยู่ที่บริษัทออกแบบตกแต่งชื่อดังแห่งหนึ่งของเมืองไทย 

และ อศิ กับ นิชา ก็เป็นเพื่อนกัน 

งานที่แสดงออกมาอาจจะมีความแตกต่างในเรื่องของรูปแบบและวิธีการนำเสนอไปบ้าง แต่ทั้งคู่ก็ต้องการที่จะเล่าเรื่องราวในหัวข้อเดียวกัน ซึ่งนั่นก็คือแง่มุมบางอย่างในความเหงาของมนุษย์

ขอเชิญชมและกรุณาเขียนความเห็นหลังจากที่ท่านเสพเสร็จแล้วด้วยนะครับ

 

หญิงสาวอายุ 23
ชอบ – เดินถ่ายรูป
ช่วงเวลา – คืนวันที่ 31 ธันวาคม

เรายังชอบที่จะไปนู่นมานี่คนเดียวอยู่
แต่เราเหงาน่ะ…
เหงาจริงๆ…
เหงาเลยแหละ…
อืม…ยอมรับเลยว่าโคตรเหงา
 
อากาศดีๆแบบนี้…
น่าไปเดินดูไฟ
ไฟกลางคืน…ที่สุขุมวิท
อากาศเย็นๆ…เสื้อหนาวซักตัว
กล้องดิจิตอล+lomo
สมุดบันทึกซักเล่ม
ขึ้นรถไฟฟ้า…
นั่งไป-กลับ-ไป-กลับ-ไป-กลับ
จากสยาม-ทองหล่อ-สยาม-ทองหล่อ-สยาม-ทองหล่อ
อยากลงสถานีไหนก็ลง
ดูแสงไฟจากต้น christmas ตามห้าง
ถ่ายรูป-จดบันทึก-ถ่ายรูป-จดบันทึก
 
น่าทำเนอะ…
น่าทำจริงๆ…
เพียงแต่ว่า…
…
มันไม่มีอารมณ์ที่จะไปเอาซะเลย
ของอะไรๆอย่างที่เราว่า
การนั่งรถไปๆมาๆที่เราว่า
การถ่ายรูปและจดบันทึกที่เราว่า
มันน่าจะดีและทำให้เราอยากทำมากขึ้น
ถ้าเพียงแต่…
เรื่องราวทั้งหมดนั้น
…
มัน…มีคนอีก 1 คน
มีภาพในกล้องที่คู่กับเรา
มีเรื่องราวของคนอีกคนอยู่ในสมุดของเรา
เมื่อเสื้อหนาว…ที่เราหยิบมาเผื่อคนอีกคน
มีตั๋วรถไฟฟ้าอีกใบ
คน…อีกคน…
…
กับเรา
 
.
.
.

เหงา…
กี่ปีแล้วที่ต้องอยู่กับวัน christmas
และปีใหม่คนเดียว
นั่งนับถอยหลัง count down คนเดียว
 
นั่งอึ้งๆอยู่ในห้อง…
ตาจ้องนาฬิกาไม่กระพริบ
เผยอปากออกมาเบาๆแค่…
5-4-3-2-1
…
พูดลอยๆกับตัวเองว่า…
หวัดดีปีใหม่…
ปีใหม่แล้ว…มีความสุขมากๆน่ะ
…
แล้วก็มีเสียง back ground เบาๆเป็นเสียงพลุ
พลุจุดฉลองปีใหม่
 
.
.
.
 
ก็ยังคงจ้องนาฬิกาต่อไป
เฝ้ารอว่า…ไอ้ปีใหม่ที่ว่านั่น
มันต่างอะไรกันกับปีเก่า…
ฟ้า…มันจะทลายลงมามั๊ย
แล้วก็คง…ก้มหน้าทำงานต่อไป
เป็นปีที่เท่าไหร่แล้ว…
ใช่ซิ…ปีนี้…ปีที่ 5 แล้ว
 
หรือไม่ก็…หนังรอบดึก…คนเดียว
เรื่องอะไรก็ได้ที่มันฉายดึกที่สุด
ซ่อนตัวเองอยู่ในนั้น…
จมหายไปกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น
ลืมโลกภายนอกไปว่ามันเกิดอะไรขึ้น…
 
.
.
.
 
อย่างน้อย…
น้อยที่สุด…
ปีนี้…คงไม่มีอะไรให้ร้องไห้ฟูมฟาย
 
เริ่มเคว้งแล้วน่ะ…
เริ่มนิดนึงแล้ว…
งง…กับการตั้งคำถามตัวเองแล้วตอบ
ตกลง…เราต้องการใครในชีวิตอีก 1 คนรึเปล่า
อยาก-ไม่อยาก-อยาก-ไม่อยาก
 
.
.
.
ไม่รู้
 
.
.
.
 
แต่ตอนนี้รู้ว่า…
มันเหงา…เข้าไปถึงข้างในเลย
มันเงียบ…จนได้ยินตัวเองหายใจ
มันเงียบเหงา…มาก…มาก
 
ได้ยินความเหงาจากตัวเรามั๊ย
มันดังน่าดูเลยน่ะ
มันแทบจะมีป้ายแปะติดที่หน้าผากแล้วว่า…
“เหงา”
 
เข้าใจแล้วว่า…
ทำไมเราถึงรู้สึกดีเวลาที่อยู่ในคนหมู่มาก
ถึงแม้เราจะอยู่คนเดียว
เข้าใจแล้ว…
เข้าใจจริงๆ…
 
.
.
.
 
อย่างน้อยๆ…มันก็ไม่ได้อยู่คนเดียว
อย่างน้อยๆ…มัน…ก็ไม่เงียบเหงา

นักศึกษามหาลัย อายุ 18
ชอบ – นั่งเรียนเก้าอี้ตัวหน้าสุดของห้อง lecture
ช่วงเวลา – 2 คืนหลังวันที่แฟนบอกเลิก

ไม่อยากระดุกกระดิก
อยากนั่งนิ่งๆเป็นตุ๊กตา
ไม่มีอารมณ์จะทำงาน
ไม่มีอารมณ์จะไปเรียน
ไม่ได้ไปเรียนมา 2 วัน
ไม่มีอารมณ์อยากกินอะไร
เห็นอะไรก็ไม่อยากกิน
รู้สึกว่าตัวเองแห้งๆ
ไม่อยากพูดอะไรกับใคร
เปิดปากมาก็ไม่รู้จะเปล่งเสียงออกไปว่าอะไร
อยากนั่ง/นอนนิ่งๆ
หลับตาแล้วนอนหลับไป
ตื่นขึ้นมาให้เรื่องร้ายๆหายไป
ให้มันเป็นแค่ความฝัน
ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกตัวว่านอนหลับฝัน
มันคงจะดี

พนักงานออฟฟิศอายุ 26
ชอบ – ทำงานตอนดึก
ช่วงเวลา – ก่อนเข้านอนในคืนวันเกิดของตัวเอง ทำใจได้แล้วหลังเลิกกับแฟนได้ 2 เดือน

มันเงียบจัง
เดินไปเปิดตู้เย็น
หยิบไอติมออกมากิน
ดูเวลา…ตี 2…กว่าๆ
จำได้ว่าไม่ควรกินอะไรหลังเที่ยงคืน
…
เก็บ…
เดินมานั่งอึ้งๆเงียบๆมืดๆ
จ้องผนัง…
…
ทำไมมันเงียบจังคืนนี้
…
เหงา
แต่…ไม่แน่ใจว่าใช่รึเปล่า
…
 
ทำไมคืนนี้เงียบจัง
เปิดตู้เย็น…หยิบน้ำแอปเปิ้ลออกมา
นั่ง…อึ้งๆ 
.
.
. 
ใช่นี่นา…
นี่เหงานี่นา
 
จนได้…
ยังไงๆ…หนีกันไม่พ้นใช่มัย
ยังไงก็…ตามกันจนเจอ
 
อยากพูด…อะไรซักอย่าง
กับใครซักคน…
แต่…ไม่รู้จะพูดอะไร…กับใคร
อยาก…กดโทรศัพท์…
ตี 2…โทรหาใครหละ 
.
.
.
เสียงโทรศัพท์ดัง 
.
.
.
 
.
.
.
 
555+
ตลกจัง…
พอเหงาปุ๊บ…ก็มีคนโทรมาเลย
ตลก…
ตลก…แทบตาย
ตลกยิ่งกว่าเมื่อคิดได้ว่า
ความรู้สึกแบบนี้ครั้งแรกในรอบปี
มันมาหา…เหมือนมาบอกลาวันเกิดของเรา
ตลก…
 
ตลก…จน…
จนเหงากว่าเดิมเมื่อวางโทรศัพท์ไป
สุดยอด
จนได้…
 
ตกลง…เหงาใช่มั้ย
   
เงียบเกิน…
ไม่มีเสียงอะไรเลย…
แล้วก็…
เหงาแล้ว…
ใช่…
ตอนนี้เหงาแล้ว
เต็ม 10 ให้ 4-5 ท่าทางจะขึ้นไปได้ถึง 7-8
 
เหงา…
เหงาทีละนิด…ทีละนิด
เย็นดีน่ะ…
ทำให้รู้สึกว่าอากาศมันเย็นกว่าเดิม
 
ดี…
เหงาไปเหอะ
เหงาเข้าไป
ให้มันกินๆเข้าไปอย่างนี้แหละ
จะได้ชิน…
ชินทีละนิด
จน…คราวหลังที่รู้สึกว่าเหงา
จะได้รู้ตัว…
ว่าความเหงา…มัน…ทำอะไรเราไม่ได้
เหงาจนชิน
ตอนนี้ไม่ชินไม่เป็นไร
เดี๋ยวเวลาจะช่วยเอง
 
แล้ววันนึง
จะได้ไม่รู้สึกอะไรกับความเหงา  
ชินซะ

ทุกเพศทุกวัย
ชอบ – หลายอย่างแตกต่างกัน
ช่วงเวลา – อยู่คนเดียวเงียบๆและไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

อยากทำอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากพูดอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากกินอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากไปที่ไหนซักที่…แต่ไม่รู้ว่าที่ไหน
อยากฟังอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากตะโกนอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากเขียนอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากบอกอะไรบางอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากต่อยอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากทำลายอะไรซักอย่าง…แต่ไม่รู้ว่าอะไร
อยากเขวี้ยงอะไรซักอย่างให้กระจาย…แต่ไม่รู้ว่าอะไร

ผู้หญิงอายุ 21 เลิกกับแฟนมา 3 ปีและยังไม่มีแฟนใหม่
ชอบ – ดูหนังและฟังเพลง
ช่วงเวลา – หลอกตัวเองว่าไม่เหงา

ไปยืนฟังเพลงที่ CD Warehouse…คนเดียว
ไปทานข้าว…คนเดียว
ไปเดินดู Furniture กะของแต่งบ้าน…คนเดียว
ไปซื้อเครื่องเขียน…คนเดียว
ยืนดูหนังสือที่ Asia Books…คนเดียว
ไปดูหนัง…คนเดียว
ทานข้าวเย็น…คนดียว
นั่งรถกลับบ้าน…คนเดียว
 
มันก็…ไมได้เลวร้าย…ตรงไหนหนิ
ถ้าไม่ได้ไปคนเดียว…
คงไม่ได้ยืนฟังเพลง…นาน…ขนาดนั้น
คงไม่ได้ดูหนังสือ..นาน…ขนาดนั้น
คงไม่ได้ยืนเลือกเครื่องเขียน…นาน…ขนาดนั้น
คงไม่ได้เห็นอะไรต่ออะไร…เยอะ…ขนาดนั้น
คงไม่ได้คิดอะไรในใจคนเดียว…เยอะ…ขนาดนั้น
ดูหนังคนเดียว…
ไม่คนเดียวหนอก…
คนดูเต็มโรงหนัง…
ตอนที่ตกใจ…ก็ตกใจกันทั้งโรงหนัง
ตอนที่หัวเราะ…ก็หัวเราะกันทังโรงหนัง
ตอนที่กลัว…ก็กลัวกันทั้งโรงหนัง
ใคร…ว่าเราดูหนังคนเดียว
และเรา…
 
ก็ยังคงเลือกนั่งดูหนัง…ข้างคนที่มาคนเดียว
เรา…นั่งเป็นเพื่อนกัน
ถึงเราจะไม่รู้จักกัน
ไม่ได้มาด้วยกัน
ไม่ได้คุยกัน
แต่เรา…ไม่ได้ดูหนังคนเดียว
 
การใช้เวลาเกือบทั้งวัน…อยู่กับตัวเอง
ทำอะไรตามที่ใจบอก
ทำอะไรก็ได้…
เดินไปไหนก็ได้…
ไม่ต้องรอใคร…
ไม่ต้องถามใคร…
ไม่ต้องฟังใคร…
ฟัง…แค่เสียงข้างในสมอง…และหัวใจ
มัน…ก็มีความสุขดี
เหมือนกัน…

ผู้ชายอายุ 24
ชอบ – หาคำตอบให้ตัวเอง
ช่วงเวลา – ไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังรู้สึก และตอบตัวเองไม่ได้ว่ากำลังเหงา

เกลียดช่วงเวลาแบบนี้ที่สุดเลย
มันเหมือน…
เงียบไง…เสียงมันเงียบ
ขนาดมีเพลงช่วยเรายังรู้สึกได้เลยว่าบรรยากาศมันเงียบ
ไอ้ความรู้สึกบ้านี่มันกินคนเราทั้งเป็นเลยนะ
มันทำให้คนพูดไม่เป็นประโยคได้ง่ายๆเลย
เราเป็นแค่ส่วนประกอบเล็กๆบนโลกใบนี้เท่านั้นเองถ้าจะคิดไปแล้ว
ถ้าอยู่ๆ…ส่วนประกอบเล็กๆนี้หายไป
โลกจะรับรู้มั้ย…ว่าชิ้นส่วนเล็กๆนับร้อนล้านชิ้นมันไม่อยู่แล้วชิ้นนึง
 
มันไม่รู้หรอก…มันก็หมุนของมันไปเรื่อยเหมือนที่มันเคยแหละ
มันจะรับรู้อะไรกับชิ้นส่วนเล็กๆอย่างเรา
 
.
.
.
 
รู้สึกโหวงๆในตัวบอกไม่ถูกเลย
มันไม่เป็นมานานแล้วแต่ว่าตอนนี้มันก็เป็นแล้ว
 
รู้สึกเหมือน…เหมือนตอนนี้ไม่รู้สึกอะไรเอาซะเลย
ไม่ได้สับสน
ไม่ได้หงุดหงิด
ไม่ได้เป็นอะไรมากมาย
แต่มันเหมือนกับ…
เหมือนกับ…
เหมือนกับอะไรดีละ…
 
เออ…
 
เหมือนปุ่มรับอารมณ์ตัวเองมัน Shut down ไปซะอย่างนั้นหละ
นิ่งสนิท…หน้าตายังไม่บอกอารมณ์เลย
 
.
.
.
 
คนเราจะต้องใช้เวลานานขนาดไหนกัน
กับการที่จะต้องมานั่งทำความเข้าใจในตัวเอง
ยังจะต้องใช้เวลาต่อไปอีกนานเท่าไหร่กัน
แล้วคนที่เค้าเข้าใจตัวเองอย่างดีแล้ว
เค้ารู้ได้ยังไงเอาอะไรมาวัดว่าเค้าเข้าใจตัวเองดีแล้ว
เอาอะไรมาเป็นเครื่องพิสูจน์
 
ทำไมคำถามบางคำถามมันถึงยากมากมายกับการที่จะตอบตัวเองให้เข้าใจ
ทำไมบางเรื่องเราถึงตอบตัวเองไม่ได้เอาซะเลย
ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย…ไม่รู้จริงๆ
 
.
.
.
 
อยากออกไปข้างนอนจัง
อยากออกไปเดินเล่นนอกบ้าน
ออกไปเดิน…แล้วออกวิ่ง
วิ่งไปแล้วกรี๊ดออกมาดังๆ
กรี๊ด…ดังๆ
 
.
.
.
 
การใช้ชีวิตมันยากหรือง่ายกันนะ
อะไรกำหนดบทบาทความเป็นไปของเรา
ข้างบนนั้นมีคนคอยเฝ้ามองดูเราอยู่จริงๆมั้ย
เราเป็นตุ๊กตาที่เค้าจับเดินๆๆๆๆบนเกมส์ของเค้าที่เรียกว่าโลกรึเปล่า
ชีวิตเราถูกกำหนดมาแล้วจริงๆเหรอ
 
สัตว์!!!
 
กำหนดให้เราสะดุ้งเฮือกตื่นกลางดึกอย่างนี้ทำไมนะ
ฝันก็ป่าว…ไม่ได้อะไรเลยซักกะผีก
เกลียดชิบ…เวลาที่อยู่ดีๆก็ลืมตาโพลงอยู่ในความมืดคนเดียวเนี่ย
เกลียดมากๆเวลาที่สะดุ้งเฮือกมาเจอช่วงเวลาแบบนี้
 
มัน…
มันเป็นความรู้สึกที่ Built เราได้ง่ายๆเลยว่า
เราอยู่คนเดียวนะให้ตายเหอะ
 
.
.
.
 
อยากจะ…สบถอะไรออกมาจริงๆ
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกพูดอะไรออกมา
หรือว่าจะพูดมันไปทำไม
 
.
.
.
 
สัตว์!!!

ผู้หญิงอายุ 23
ชอบ – ไปไหนมาไหนด้วยรถ TAXI
ช่วงเวลา – วันฝนตก กับวันที่ฝนตก คนทุกคนที่ติดฝนอยู่ตามท้องถนนดูเป็นคนๆเดียวกัน
 
ท่าทาง
เสื้อผ้าที่เปียกฝน
สายตา
การมองออกไปที่ฝน
มองหา Taxi ซักคันที่ยังไม่มีผู้โดยสาร
 
จริงๆแล้ว
เอาจริงๆน่ะ
การติดฝน…มันไม่น่ารังเกียจเท่าไหร่หรอก
เพราะว่ามันเย็นดี

ถ้าเพียงแต่
มีที่ให้นั่งแล้วมีใครซักคน…ที่พูดคุยกันถูกคอ
นั่งคุยกัน…โดยไม่ต้องสนใจฝนที่ตกลงมา
วันฝนตก…มันก็ไม่น่ารังเกียจเลยซักนิดเดียว
แต่…
วันนี้…
มันไม่มีไง…
มันเลยไม่ใช่…
 

ก็เท่านั้นเอง