เพื่อนที่ไม่มีชื่อ

ผมมีเพื่อนอยู่คนนึง มันไม่มีชื่อ ที่ไม่มีชื่อไม่ใช่เพราะตัวของเค้าเองนั้นไม่มีชื่อ แต่เป็นเพราะผมไม่เคยใส่ใจที่จะถามและตัวมันเองก็ไม่ได้สนใจที่จะรู้ชื่อผมด้วยเช่นกัน ตอนแรกผมก็ไม่ได้ใส่ใจจนกระทั่งวันนึงที่พยายามจะอธิบายเหตุการ์ณบางอย่างที่เกี่ยวเนื่องกับนายคนนี้ให้พี่ชายฟัง วันนั้นละที่รู้ตัวว่าผมยังไม่รู้ชื่อมันเลยนี่หว่า

ที่ปากซอยหน้าบ้านจะมีวินจักรยานยนต์รับจัางแบบเถื่อนๆอยุ่ประมาณสามสี่คัน ที่ผมใช้นั่งไปประจำจากหน้าปากซอยบ้านจนถึงตลาดที่สี่แยกเกษตรในราคาสิบบาท เพื่อนไม่มีชื่อก็คือคนที่รับจ้างขับจักรยานยนต์อยู่ที่หน้าปากซอยนี้เอง ตัวผมเองก็จำไม่ได้แล้วว่าไปรู้จักมักจี่กับนายคนขับนี้ได้ยังไง เพราะตอนที่จำความได้ก็คุยกับพี่แกไปเรื่อยเบื่อยแล้ว แต่ไม่ถึงขนาดว่าอยู่ว่างๆก็เดินไปคุย หรือชวนกินเหล้า แต่จะคุยก็ต่อเมื่อเวลาที่ใช้เดินทางเท่านั้น

พอสนิทถึงขั้นเจอหน้าแล้วพอจำหน้ากันได้ นายคนนี้ ( ต่อไปนี้เราจะเรียกเขาว่า ” ไร้นาม ” ) ก็เริ่มขอของจากผม ซึ่งแน่นอน คำว่าปฎิเสธนั้นไม่มีอยู่ในบทสนทนา เพราะผมอาจจะถูกมันแทงตายเอาเมื่อไรก็เป็นได้ ไร้นามขอให้ผมก๊อปแผ่นซีดีโป๊มาให้หน่อย บอกว่าขอญี่ปุ่น พอผมถามว่าทำไมต้องเป็นญี่ปุ่นวะ

ไร้นามบอกว่า ชอบ แม่งร้องดังดี

จนแล้วจนรอดสมองอันน้อยนิดก็ลืมที่จะเตือนให้หยิบเอาแผ่นซีดีเปล่าใส่เข้าไปในคอมแล้วกดก๊อปปี๊ทุกที อาจจะเป็นเพราะว่า ไร้นามอยู่แค่หน้าบ้าน ก็เลยพลางนึกเอาว่าเดี๋ยวว่างๆ สบายๆค่อยเอาให้มันเมื่อไรก็ได้ไม่ขัดเขิน

เวลาผ่านไปสองปี ( อันนี้เป็นเรื่องจริง ) ผมเรียนจบไปประมาณชาติกว่า พอเดินไปเจอไร้นามที่หน้าปากซอยทีไรมันก็เตือนผมทุกที แกชอบใช้น้ำเสียงที่กวนประสาท และฟังดูวกวน ไร้นามจะชอบพูดอ้อมๆประมาณว่า ” ผมว่าคุณลืมอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า ” ( จนตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องสุภาพขนาดนั้น ) ” ตอนนี้ผมเดือดร้อนวะ ” หรือ ” อย่าต้องให้เตือน ” หรือ ” โหยังไงเนี่ย ที่สัญญากันไว้นะ ” หรื อาจจะเป็น ” ช่วงนี้ ร้อนเนอะ อยากหาที่ระบาย ” และอื่นๆอีกมาก และ มันก็ยังมีความอดทนเตือนอยู่ได้เช้าจรดเย็น ผมเองก็ลืมอยุ่ทุกครั้งไปเพราะ ชอบคิดเอาว่ามันอยุ่ใกล้บ้าน เดี๋ยววันไหนว่างๆ สบายๆ ค่อยเอาไปให้มันก็ได้

ผมกำลังจะไปเรียนต่อ ซึ่งระยะเวลาที่จะไปนั้นมีกำหนดเอาไว้ที่หนึ่งปีด้วยกัน ผมไม่ได้กล่าวร่ำลากับไร้นาม เนื่องจากการนั่งจักรยานยนต์รับจ้างไปที่สนามบินดอนเมืองในสมัยนั้นแพงเกินไป และถ้าอยากไปจริงๆ ไร้นามก็คงไม่อยากไป เพราะมันต้องไปกลับรถอ้อมที่ตึกชิน และยังจะเสี่ยงโดนหัวปิงปองดักจู่โจมอีกต่างหาก

หนึ่งปีกับอีกห้าเดือนต่อมา ผมกลับมาจากอังกฤษด้วยปริญญาหนึ่งใบ วันที่สองที่ที่กลับมาเมืองไทยผมเดินไปที่หน้าปากซอยเพื่อไปขึ้นรถไปตลาดอย่างที่เคยทำเป็นประจำ มีเสียงทักมาอย่างขุ่นเคืองว่า ” คุณสัญญาอะไรผมไว้อะจำได้หรือเปล่า ” ผมยิ้มด้วยความเกรงใจระคนกับอารมณ์เก่าๆ ผมคิดกับตัวเองอย่างแน่วแน่ว่า เดี๋ยวถ้าวันไหนว่างๆ สบายๆ ผมจะบรรจงกรีดนิ้วเอาซีดีสีขาวเปล่าๆใส่เข้าไปในคอมพิวเตอร์แล้วก็กดให้มันก๊อปปี๊เอาหนังอุจาดตาสัญชาติแดนปลาดิบลงไปในแผ่นให้จงได้

อยุ่มาวันหนึ่งผมรุ้สึกว่ามันเป็นวันที่ สบายๆ และเป็นวันที่ผมว่างจนน่าใจหาย ผมเดินไปหยิบแผ่นซีดีเปล่ามาและลงมือทำสิ่งที่ควรจะทำเมื่อสี่ปีก่อน คือการอัดหนังโป๊ลงแผ่นให้มอไซค์รับจ้างหน้าบ้าน จำได้ว่าเดินออกไปซื้อข้าวตอนเย็น ผมเอาแผ่นซีดีที่เตรียมเอาไว้เดินไปให้ไร้นาม หน้ามันดีใจราวกับเจอขุมทรัพย์ ในที่สุดก็ได้เติมเต็มสัญญาของลูกผุ้ชายตัวจริง

วันต่อมาผมเดินเอาหนังสือพ๊อคเก็ตบุคส์ไปคืนที่ร้านหน้าบ้าน จังหวะเดียวกันกับที่ไร้นามขับรถผ่านมาพอดี มันเลยไปส่งให้ที่หน้าปากซอยโดยไม่คิดตังค์ ระหว่างทางก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆมันก็พูดประโยคนึงขึ้นมาเรียบๆว่า

” แผ่นที่ให้มาแม่งเปิดไม่ได้วะ “     

         

~ by pattosan on March 24, 2007.